Het “enfant terrible” van de Algemene Leden Vergadering.

Soms zijn er van die eigenaars die je tijdens de Algemene Leden Vergadering letterlijk “achter het behang zou willen plakken”. Als beheerder vraag je jezelf dan wel eens af hoe komt dat eigenlijk. In mijn laatste Algemene Leden Vergadering was er de verhoging van de voorschotbijdrage aan de orde en bijna alle eigenaars waren het er over eens dat een “kleine verhoging” van de voorschotbijdrage onvermijdelijk was met uitzondering van het “enfant terrible” die van mening was dat de voorschotbijdrage zelfs verlaagd zou moeten worden.

Tja en dan ontwikkeld zich een discussie waar je als beheerder liever niet bij wilt zijn want alle [persoonlijke] [tegen] argumenten vliegen als ongeleide projectielen over tafel.

Maar ook uw beheerder kwam er niet zonder kleerscheuren vanaf,  want had hij is zich kennelijk onvoldoende bewust van de slechte inkomenspositie van veel eigenaars? En nu dan???

Ik ben me nog meer dan voorheen bewust geworden van het feit dat informatie en communicatie die voorafgaat aan besluitvorming uitermate belangrijk is. Als deze informatie moet plaatsvinden tijdens de A.L.V. dan ben je eigenlijk al te laat en roept alleen maar onnodige en emotionele discussie’s op. Als er nu belangrijke besluiten moeten worden genomen neem ik als beheerder de moeite om in een bijlage van de agenda een uiteenzetting te geven van het te nemen besluit. Het hoe en waarom en eventuele alternatieven die voorhanden zijn. Tijdens een A.L.V. is het dan veel gemakkelijker discussiëren omdat alle argumenten al verwoord zijn. Mijn ervaring is dat het aanvankelijke “enfant terrible”  ineens een begripvolle appartementeigenaar is geworden en je zou het de beheerder eigenlijk kwalijk moeten nemen dat hij de besluitvorming onvoldoende juist heeft voorbereid.

Tja, een beheerder is ook maar een mens en van fouten kun je altijd weer leren is mij gebleken.

 

De beheerder.